อัพเลยวันแม่มาเกือบสิบวัน  เนื่องจากหาสายต่อโทรศัพท์ไม่เจอ 

 

วันแม่ที่ผ่านมาผม ครูพรทิพย์และน้องสาวได้ร่วมผจญภัยลุ้นระทึก

 

ไปกับการขับรถอันแสนคล่องของคุณครูพรทิพย์

 

ไปยังเมืองโบราณกันครับ  ซึ่งขอบอกว่าคนเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกส์

 

ลืมไปว่าช่วงวันหยุดพิเศษอย่าไปไหนเลยคนมันแย่งกันกินแย่งกันเที่ยว

 

วันไหนจะชวนครูพรทิพย์โดดสอนน้องสาวโดดเรียนไปเที่ยวท่าทางจะดี

 

นอกเรื่องไปหลายบรรทัด  เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า 

 

เนื่องจากคนที่ไปเที่ยวกันก็ต้องมีการถ่ายรูปไว้เป็นที่ระทึกกันทั้งนั้น

 

แต่ที่มันกวนต่อมเสือกของผมจนอยากเข้าไปบอกคือเลิกสักทีได้ไหมครับเข้าไปยืนใกล้สถานที่

 

แล้วถอยหลังมาถ่าย เก็บภาพทั้งหมดไว้    แล้วจะรู้มั๊ยวะว่าใครมันอยู่ในรูป

 

ตัวอย่างนะครับ

 

ถ้าเราจะถ่ายรูปกับปราสาทแห่งนี้

 

คนส่วนมากก็จะไปยืนหน้าปราสาทแล้วตากล้องก็ถอยหลังมาเพื่อเก็บภาพปราสาททั้งหลังให้ได้

 

แล้วก็จะได้ภาพแบบนี้

 

 

อยากถามว่า  ไอ้เด็กเสื้อชมพูมันใครวะ ?  มันไม่ชัดซักนิด  มันเด็กผีที่ไหน ?

 

แล้วถ้าลองเอากล้องจับไว้ที่มุมเดิมแล้วเลื่อนไอ้เด็กผีเสื้อชมพูมาไว้ใกล้ดูซิ

 

 เอ่อ!!แกถอยกลับไปไกลๆเหมือนเดิมไป  เฮ้ย!ไม่ใช่สิ  ภาพที่ได้จะดูดีขึ้น มั้ง!

 

อาจจะใช้หลักการแบ่งสามส่วนมาช่วยก็ได้เพื่อให้ภาพมีจุดเด่นขึ้นเช่น

 

 

รูปนี้ถ้าเป็นคนส่วนใหญ่ที่เห็นๆจะถ่ายแบบนี้

 

บางคนเลวร้ายกว่านี้นอกจากถ่ายไกลๆแล้วยังนิสัยดีลงไปเหยียบสนามหญ้าส่วนนั้นอีก

 

ถ้าลองเอากฏสามส่วนกับวิธีงูๆปลาๆของผมมาใช้ล่ะ

 

มันก็จะดูดีขึ้นถ้าเปลี่ยนนางแบบจากไอ้เด็กบ้านี้เป็นสาวหมวยแว่นจัดฟัน

 

ให้ดูอีกรูป  นี่เป็นครอบครัวมาเป้นหมู่คณะ  ขึ้นไปหน้าเบลอกันเป็นหมู่ครับ

แล้วยิ่งถ้ามากับโรงรียนนะสุดยอดเสื้อสีเดียวกันกลับไปอัดรูปแจกจะรู้มั๊ยใครเป็นใคร

 ลองเปลี่ยนมาถ่ายแบบนี้ดู

 

ว้ายย!!!  ไฮโซ

 

 

พอและเหนื่อย  ง่วง 

 

ป.ล.   ดองน้านนานเนอะเรื่องจะเขียนเยอะเลย  แต่พอจะเขียนแล้วลืม

ป.ล.   ถึงผมไม่ได้อัพนานแต่ผมก็ไม่หนีไปอังกฤษนะผมยังอยู่