SicK Man

นึกย้อนกลับไปสมัยผมเรียนโรงเรียนช่างตอนปวช.เมื่อซัก 7 ปีก่อน

เหตุผลที่มาเข้าเรียนที่นี่เพราะความที่เกเรมากตอนเรียนมัธยมต้นครับ

ทำให้พ่อกับแม่เขาส่งมาดัดนิสัย

วันแรกที่เข้าไปเรียนนี่จำได้เลยครับทุกคนนี่มองกันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ

เพราะว่าต่างคนต่างเป็นหัวโจกมาจากที่อื่นทั้งนั้นไม่ยอมกันหรอกครับ

กว่าจะเป็นเพื่อนกันได้นี่ใช้เวลากันพอดู

จะกล่าวถึงเพื่อนคนแรกนี่เป็นตัวหัวโจกประจำห้องครับ ในเรื่อง"ความเหลวไหล"

เพื่อนผมคนนี้มันชื่อ "ไอ้รั่ว" ครับ อย่าถามนะครับทำไมผมเรียกมันไอ้รั่วทั้งๆที่ตลอดสามปีมันจะบอกผมตลอดว่า

"เฮ้ย อ๊อฟ กูชื่อนัทนะเว้ย" ทั้งห้องก็เรียกมันไอ้รั่วครับ แต่มันไม่ชอบใจที่ผมเรียกมันไอ้รั่ว ไม่รู้ทำไม

พฤติกรรมของ ไอ้รั่ว นี่ ถ้าให้พูดกันจริงๆ คงใช้เวลาอีกหลายวันล่ะครับกว่าจะเล่าจบ เอาทีสำคัญๆเลยดีกว่า

วีรกรรมรองเท้าลอยน้ำ

เนื่องจากนักเรียนช่างไฟฟ้าทุกคนต้องเรียน"การติดตั้งไฟฟ้า" ทั้งเบื้องต้นและขั้นสูงครับ โดยช่วงแรกๆเนี่ย

อ.เขาจะให้นักเรียนฝึกติดตั้งสายไฟภายในและนอกอาคารไม้ พูดง่ายๆก็คือเดินไฟกับแผงไม้แหละครับ

โดยไอ้แผงไม่เนี่ยมันจะถูกติดอยู่ที่เพิงสุนัขเมื่ื่อยคอ(หมาแหงน) ฝั่งตรงข้ามกับโรงฝึกงาน

โดยนักเรียนทุกคนต้องไปฝึกเดินสายไฟที่นั่นครับ ช่วงเวลาที่เกิดเรื่องนี้มันเกิดขึ้นในวันฝนตกครับ

ปกติพอฝนตกทุกคนจะวิ่งมาหลบฝนที่โรงฝึกงานครับ แต่ไอ้รั่วไม่วิ่งมาหลบครับ

เพราะแผงฝึกงานมันจะเลยไปทางอาคารเรียนซึ่งไกลจากโรงฝึกงานพอสมควร มันจะวิ่งไปหลบที่อาคารเรียน

เรื่องของเรื่องคือวันนั้นมันชวนเพื่อนไปหลบฝนด้วยอีก 3 - 4 คนครับ หายไปกันทั้งแก้งค์เลยจนฝนเริ่มซา

ส่วนพวกผมพอฝนเริ่มหยุดแล้วก็เริ่มทยอยเดินกันมาที่ฟุตบาทฝั่งตรงข้ามแผงไม้ซึ่งพอจะมีร่มไม้ให้หลบ

ตอนนั้นเนื่องจากฝนมันตกหนักมากน้ำมันก็ท่วมสิครับ พวกผมก็ยังไม่กล้าข้ามไปเพราะกลัวรองเท้าหนังเปียก

(พวกผมใส่รองเท้าหนังเรียนหนังสือกันครับ) อ.ท่านก็เดินมาดูน้ำที่ท่วมครับกะว่าจะให้มาทำงานต่อวันหลัง

ขณะที่ อ.ดูน้ำที่เจิ่งนองอยู่นั้นเอง ก็มีรองเท้า 4 ข้างครับ ข้างนะครับไม่ใช่คู่ ลอยแข่งกันมาตามน้ำ

พร้อมเสียงไอ้รั่วพากษ์ประกอบ "ลูกแม่ประดู่ในร่องน้ำแดงยังนำพรประชัยจี้ ลูกแม่ประดู่นำ พรประชัยจี้ ใกล้เข้ามา

ใกล้เข้ามา ตีคู่กันแล้ว สูสีดูดี๋ สูสีดู๋ดี๋ นายท้ายแม่ประดู่หันมาแยกเขี้ยว เข้ามาแล้ว เข้ามาแล้ว สูสีดู๋ดี๋ สูสีดู๋ดี๋"

จังหวะที่มันกำลังพากษ์นั่นเองมีเสียงแทรงสัญญาณของโฆษกเถื่อนดัง "อั๊ก!!แอ่ก!! อ๋อยยย~*" ดังแทรกขึ้นมา

ทุกคนหันไปดูต้นเสียงที่เกิดขึ้นจากฝ่ามือท่าน อ.เข้ากลางหลังไอ้รั่ว 2 ทีครับ "มึงเล่นอะไรของมึงเนี่ย ?"อ.ถาม

"โห่ว!! จารย์ กำลังมันส์เลย" มันทำหน้าตายแบบไม่รู้เรื่อง "แล้วไปเอารองเท้ามาลอยน้ำเล่นเนี่ย

พรุ่งนี้มึงจะเอาอะไรใส่?่" อ.ก็ถามเพราะวันรุ่งขึ้นรู้สึกจะมีการตรวจเครื่องแบบ "ผมก็ใส่รองเท้าคู่นี้แหละครับ"

ตอนนั้นแหละครับทุกคนถึงได้สังเกตุว่ามันใส่รองเท้าครับทั้ง 2 ข้าง "อ้าว ไอ้รั่วแล้วนั้นรองเท้าใครวะ" ผมถาม

"รองเท้าไอ้แว่น,ไอ้บีน,ไอ้เมา,ไอ้หลับ แม่งนั่งดูทีวีอยู่ห้องแนะแนวกูชวนแล้วไม่กลับกูเลยเอารองเท้ามันมาก่อน"

พอไอ้รั่วพูดจบเท่านั้นแหละครับ เสียง เพี๊ยะ!! ดังขึ้น 4 ทีซ้อนเลย

ไอ้4ตัวนั้นมันตามมาแล้วครับ โดยถือรองเท้าคนละข้าง "ไอ้รั่วรองเท้าพวกกูล่ะ" ใครซักคนถาม

"กูเห็นมันแข่งกันอยู่เมื่อกี้เนี่ย กูตามไม่ทัน อ.ห้ามกูซะก่อน ป่านนี้ถึงอ่าวไทยแล้วมั้ง"

"ไอ้เหี้ย!!" 4 เสียงพูดพร้อมกันอย่างกับละครซิตคอม

ไอ้4คนนั้นก็เลยต้องลุยน้ำตามหารองเท้ากันไป

ผลสรุปจากวีรกรรมมันครั้งนี้ก็คือ วันรุ่งขึ้นไอ้ 4 คนนั้นใส่รองเท้าแห้งข้างเปียกข้างมาตรวจร่างกาย

แต่ที่ผมทนไม่ได้เพราะวันนั้นมีเรียนห้แงปฏิบัติการไฟฟ้าซึ่งต้องถอดรองเท้า

ทำให้ผมรู้ว่าไอ้ 4 ตัวนั้น ตีนเหม็นสิ้นดี

********************************************************

วันหลังจะมาเล่าเรื่องราวของเพื่อนผู้แสนน่ารักคนอื่นบ้างครับ